Bescherming tegen geweld: België op de vingers getikt

Geweld tegen vrouwen is een brutaal voorbeeld van genderongelijkheid en de schending van mensenrechten, aldus de Europese Commissie. Uit EU-onderzoek blijft dat maar liefst één op drie van Europese vrouwen het slachtoffer was van fysiek en/of seksueel geweld vanaf de leeftijd van vijftien jaar.
Om deze zorgwekkende cijfers tegen te gaan, versterkte de Europese Commissie haar engagement ten aanzien van slachtoffers van geweld door een grotere nadruk te leggen op bijstand en bescherming. In januari 2015 nam de Commissie een richtlijn aan die de erkenning van protectieve maatregelen als contactverboden over heel de EU mogelijk maakte. Dankzij de nieuwe procedure genieten vrouwen en mannen die slachtoffer zijn van geweld, de bescherming waarop zij recht hebben, en kunnen zij hun normale leven hervatten. Hierdoor hebben zij de mogelijkheid om in een andere EU-lidstaat te wonen en te reizen zonder zich zorgen te maken over hun veiligheid

“Een goed initiatief van de Commissie, helaas blijft België echter hopeloos ter plaatse trappelen,” stelt Ann Brusseel. Ondanks haar verplichtingen, heeft België namelijk vooralsnog geen actie ondernomen om de Europese richtlijn om te zetten in nationale wetgeving. Als een gevolg van deze passieve houding herinnert de Commissie ons land officieel aan haar verplichtingen op zowel nationaal als regionaal niveau. Indien de Belgische autoriteiten geen actie ondernemen binnen een termijn van twee maanden, kan de zaak voorkomen bij het Hof van Justitie van de EU.

Als rapporteur in de Senaat op het thema ‘geweld op vrouwen’ betreurt Brusseel deze zorgwekkende situatie: “We aanhoorden tal van experten die zowel internationaal als in België de problematiek van geweld bestuderen en bestrijden. Het betreft dan zaken zoals verkrachtingen, intrafamiliaal en verbaal geweld, maar ook fenomenen zoals gedwongen huwelijken en genitale verminking. We bespraken oplossingen over partijgrenzen heen.” Samen met de andere senatoren formuleerde Brusseel in het eindrapport van de besprekingen een hele waslijst van besluiten en voorstellen waarmee de Belgische regeringen aan de slag kunnen gaan.