The pride in the picture.

Soms ziet men al eens gekke berichten in de krant. Zo las ik een artikel op de site van HLN over een Amerikaanse vrouw die zich als 'ambassadeur voor God' zag en daarom klacht indiende tegen alle homoseksuelen ter wereld. Volgens haar overtreden die niet alleen religieuze, maar ook ‘morele’ wetten. Ze vond dat er dringend iets aan gedaan moest worden. Het lijkt een lachwekkend fait divers. Maar dat is het helaas niet.

Soms ziet men al eens gekke berichten in de krant. Zo las ik een artikel op de site van HLN over een Amerikaanse vrouw die zich als 'ambassadeur voor God' zag en daarom klacht indiende tegen alle homoseksuelen ter wereld. Volgens haar overtreden die niet alleen religieuze, maar ook ‘morele’ wetten. Ze vond dat er dringend iets aan gedaan moest worden. Het lijkt een lachwekkend fait divers. Maar dat is het helaas niet.

Uit de studie ‘Out in the fields’, waaraan duizenden sporters uit Australië, Groot-Brittannië, Canada, Nieuw-Zeeland en Ierland deelnamen, blijkt dat er in tal van ploegsporten vaak negatief gereageerd wordt op homoseksualiteit. Bijna de helft van de ondervraagden is van mening dat holebi’s niet geaccepteerd worden in de sport. Meer dan een kwart van de holebi-sporters is reeds het slachtoffer geweest van pesten of bedreigingen tijdens het sporten. Er wordt in de ‘westerse wereld’ over het algemeen hard geijverd voor meer verdraagzaamheid voor holebi’s en transgenders. Daarvan getuigen al die studies en actieplannen. Op scholen, in sportclubs, in het theater en in film wordt het ‘thema’ besproken… omdat het nodig is!

In Brussel komen jaarlijks veel mensen naar de Belgian Pride, de kleurrijke parade die aandacht vraagt voor seksuele diversiteit. De stad is die dag in feeststemming en daar mogen we best trots op zijn. Ook op onze Belgische vooruitstrevende wetgeving mogen we fier zijn. Het is geen toeval dat zowat alle politieke partijen naar de Pride afzakken en in de verschillende parlementen de vragen en voorstellen van holebi-verenigingen op de agenda zetten. We hebben al gigantische stappen vooruit gezet en kijken met ongeloof en immense verontwaardiging naar veroordelingen van homoseksuelen in Iran en in Afrikaanse landen. Maar ook in ons land maken homofobie en onverdraagzaamheid slachtoffers.

Het is niet voor iedereen evident om uit de kast te komen. Wie als holebi-jongere opgroeit in een familie of milieu waar religie of traditie – van welke strekking ook – een grote rol spelen, ervaart veel problemen om zijn of haar geaardheid te beleven. In onze diverse hoofdstad gaat dat over heel wat jongeren. In Brussel werkt de vzw Merhaba aan de maatschappelijke integratie van holebi’s en transgenders van en bij etnisch-culturele minderheden. Met jongeren en ouders praten over homoseksualiteit, op een serene manier, om het taboe te doorbreken en mensen steunen, dat is het doel.

Voor al die jongeren die het moeilijk hebben om zichzelf te mogen zijn, ga ik jaarlijks naar de Pride in Brussel. Voor hen werk ik week na week in het Vlaams parlement aan de noodzakelijke politieke initiatieven en steun die voor meer verdraagzaamheid moeten zorgen in scholen, in sportclubs, in de jeugdbeweging. Voor hen knoop ik mijn regenboogveters regelmatig in mijn gympies.