Scherpenheuvel zal het kindermisbruik in de Kerk niet stoppen

Een groep Vlaamse parlementsleden voelt zich naar aanleiding van “de aanhoudende onthullingen over kindermisbruik in de Kerk” verplicht de geestelijken te gaan verdedigen omdat deze onthullingen naar hun mening “alle geestelijken dreigen mee te sleuren in een sfeer van veralgemeende verdachtmaking.” Daarom organiseren ze in augustus de “Actie Scherpenheuvel”, om hun dankbaarheid te betuigen aan alle priesters, zusters, paters enz. die geen schuld treffen en het beste van zichzelf hebben gegeven in Vlaanderen.

Een groep Vlaamse parlementsleden voelt zich naar aanleiding van “de aanhoudende onthullingen over kindermisbruik in de Kerk” verplicht de geestelijken te gaan verdedigen omdat deze onthullingen naar hun mening “alle geestelijken dreigen mee te sleuren in een sfeer van veralgemeende verdachtmaking.” Daarom organiseren ze in augustus de “Actie Scherpenheuvel”, om hun dankbaarheid te betuigen aan alle priesters, zusters, paters enz. die geen schuld treffen en het beste van zichzelf hebben gegeven in Vlaanderen.

De eerste vraag die men zich kan stellen is of mensen zich moet aangesproken voelen om apologieën op te stellen voor wie onschuldig is of wiens schuld tot op heden althans niet bewezen is. Een actie op touw zetten om heel de Kerk te verdedigen is een impliciete erkenning van het feit dat zowel misbruik als schuldig verzuim wijd verspreide en structurele problemen zijn binnen de Kerk.

De Scherpenheuvel-activisten geven in hun communiqué ook toe dat ze eigenlijk niet hoeven te praten over de problematiek, maar ze willen “over de partijgrenzen heen de maatschappelijke impact van al deze mensen voor onze dorpen en steden erkennen en hen bedanken voor al het werk.”

Fijn. Vraag is waarom de Kerk deze taken zolang vervuld heeft en waarom ze dit tot op heden in Vlaanderen nog steeds doet. Over het antwoord op de eerste vraag zal iedereen het eens zijn. De Kerk was gedurende eeuwen de enige speler op de velden welzijn en onderwijs. De overheid beschouwt solidariteit, onderwijs, ziekenzorg en bijstand nu wel als kerntaken, en terecht. Ondertussen wordt ook al jaren van overheidswege steun gegeven aan jeugdwerk en aan de sociaal-culturele sector, opdat elkeen, los van zijn of haar levensbeschouwing zou kunnen participeren in de samenleving.

Ten tweede is er inderdaad ook vandaag nog een formidabele inzet van de geestelijken in al die verschillende domeinen. Echter gaan beweren dat deze diensten enkel uit naastenliefde en godsvrucht geleverd worden is waanzinnig naïef of hypocriet, u mag kiezen. De individuele geestelijken mogen dan vaak wel mensen zijn met een goed hart, het instituut dat zij dienen verleent geen onvoorwaardelijke en vrijblijvende dienstverlening aan de mensen. Het gaat om macht en geld. Voor wat hoort wat. Je kon en kan nog steeds door de katholieke zuil opgevangen, geholpen en gehoord worden, in eigen land of in Afrika, maar je wordt wel verwacht de kudde te vervoegen, een element te worden in de gigantische structuur van de katholieke Kerk. Via verschillende instellingen wil de katholieke zuil haar invloed en haar centen behouden. De grote aantallen leden van mutualiteiten, vakbonden en verenigingen, en leerlingen in scholen, zorgen voor massale overheidsfinanciering, die dan weer de invloed op de maatschappij vergroot.

Volgens mijn collega’s hebben we het in Vlaanderen ook aan de inzet van de Kerk te danken dat we “een open en verdraagzame samenleving, met veel ruimte voor individueel initiatief en grote solidariteit” hebben. Hm. Bij wijze van anekdote: de verdraagzame katholieke zuil heeft meteen gesteigerd en opdoeking geëist van het “Circus Vangheluwe” op de Gentse Feesten. Bovendien is de Kerk ook in die mate open van geest dat ze het moeilijk heeft met het respecteren van de Belgische wetten. Waarom anders al dat gekonkel organiseren binnen een eigen specifieke commissie voor de geestelijken ipv een rechtszaak. Elke burger – zoals een doorsnee Guy Laenen of Marc Dutroux – dient voor een rechter te verschijnen voor het plegen van strafbare feiten. Hier wordt het gerecht zelfs van binnenuit belemmerd haar werk grondig te doen. Een ander voorbeeld van de ruimte die de katholieke zuil laat voor individuele keuzes: probeer eens in een ziekenhuis van een doorsnee Vlaams provinciestadje een abortus te krijgen. Waar caritas de plak zwaait, mag de wet een toontje lager zingen.

De Kerk wordt als instituut versterkt door een omnipresente zuil en bestendigt aldus haar macht. Door het feit dat de Kerk daarnaast een onwrikbare machtsstructuur is, heeft ze af te rekenen met machtsmisbruik, ook van seksueel perverse lieden tegenover minderjarigen. Natuurlijk heeft niet iedereen zich schuldig gemaakt aan seksueel misbruik binnen de Kerk. Dat zou pas straf zijn. Alleen rasechte idioten zullen dit durven beweren. (zoals er ook mensen zijn die beweren dat alle migranten dieven zijn). Maar nu de geestelijken tot slachtoffer uitroepen van het fenomeen misbruik is zielig en bovendien ontzettend onrechtvaardig tegenover de echte slachtoffers: kinderen met trauma’s die door de Kerk nog niet erkend werden als de enige slachtoffers.

De Morgen Telex 20/07/2010

Het Laatste Nieuws Online – 20/07/2010

De Standaard – kreten en gefluister – 22/07/2010