De VRT beschouwt levensbeschouwelijke programma's blijkbaar als passé en ouderwets.

Het succes van de televisiereeks In godsnaam van Annemie Struyf geeft aan dat heel wat kijkers geïnteresseerd zijn in levensbeschouwelijke programma's. Maar is er daarbuiten ruimte voor levensbeschouwing of zingeving op televisie? Over het wel en wee van Jan en Mieke vernemen we meer dan we willen weten. Maar over de zin of onzin van het leven: mag het daar nog over gaan op de buis? Is er nog plaats voor diepgaande uitzendingen en gesprekken over de overgangen in een mensenleven en de rituelen die daarbij horen? Of moeten we het stellen met quizjes, datingprogramma's, soaps en beelden van bevallende vrouwen?

Het televisielandschap is de voorbije jaren enorm veranderd. Er zijn niet alleen meer kanalen, ook de inhoud van de programma's wijzigde ingrijpend. Steeds meer thema's werden 'uit het leven gegrepen'. Tot op zekere hoogte een verbetering. Al moet de balans in evenwicht blijven. En dit evenwicht is ons inziens zoek. Het gebrek aan diepgang is sprekend. Steeds meer jongeren en ook wijzelf zoeken dan ook naar programma's die zich door diepgang onderscheiden van het huidige aanbod. Zondagmorgen om negen uur en zondagavond om elf uur vinden wij onze gading. Dan geeft de VRT zendtijd aan de productiehuizen van de levensbeschouwingen, zoals Lichtpunt (met vrijzinnige invalshoek) en Braambos (met gelovige invalshoek). Niet nodig te vertellen dat zondag negen uur en elf uur 's avonds niet de meest vanzelfsprekende uren zijn om televisie te kijken.

Nochtans halen de levensbeschouwelijke en zingevingsprogramma's zoals Lichtpunt en Braambos mooie kijkcijfers (zeker gezien de onmogelijke uren waarop ze uitgezonden worden). De VRT beschouwt dit type programma's blijkbaar als passé en ouderwets. Een relikwie uit het verleden. Een anachronisme dat stilaan gewurgd wordt door het op onmogelijke tijdstippen uit te zenden.

Jammer, want die programma's vormen, in het hectische en nerveuze televisielandschap waar een interview maximaal 30 seconden mag duren, oases van rust en diepgang. Ze bieden kwaliteit en gebruiken een ander kleurenpalet dan de meeste hippe en flitsende televisieprogramma's, die - jammer voor hun makers - vaak rond eenzelfde format blijken te draaien. Ook wij houden van amusement en actie, maar af en toe mag het eens iets anders zijn. Afwisseling doet eten.

'Mijn God! Diepgang. Trage televisie. Waar halen ze het toch ? Televisie waarin God centraal staat, of juist verworpen wordt. Televisie over verdraagzaamheid of feminisme, interviews van een uur. Televisie die in de paastijd ook over Goede Vrijdag gaat, en niet alleen over de guitige paashaas. En dan die vele tienduizenden geïnteresseerden, die, wanneer de doorsnee televisiekijkers in hun bed liggen, dat soort programma's volgen? Maken we het reveil mee van de tijd van toen?'

Wel, beste VRT, de vele tienduizenden zoekers naar levensbeschouwing of zingeving zouden het op prijs stellen mocht 'hun' programma eindelijk het plaatsje krijgen dat het verdient. Niet weggemoffeld, zoals vandaag. Maar in prime time. En dat niet alleen in de zomer, maar ook tijdens de andere seizoenen.

Paul Delva en Ward Kennes (CD&V-volksvertegenwoordigers, Braamboskijkers)
Ann Brusseel en Els Ampe (Open VLD-volksvertegenwoordigers, Lichtpuntkijkers)

Dit artikel verscheen in De Standaard van 24 maart 2010 - zie bijlage