De dubbele moraal van Sensoa

Sensoa pakt deze week uit met een nieuwe campagne om seksueel overdraagbare aandoeningen te bestrijden. Dat gebeurt onder de noemer ‘Share love, geen soa’, met bijkomende slogans ‘je hoeft geen slet / player te zijn om een soa te krijgen’. Hiermee wil Sensoa allicht wat provoceren, wat strikt genomen niet nodig is om de boodschap te geven dat wisselende seksuele contacten je kunnen opzadelen met een seksueel overdraagbare aandoening. Voor mij is de woordkeuze misplaatst.

Sensoa pakt deze week uit met een nieuwe campagne om seksueel overdraagbare aandoeningen te bestrijden. Dat gebeurt onder de noemer ‘Share love, geen soa’, met bijkomende slogans ‘je hoeft geen slet / player te zijn om een soa te krijgen’. Hiermee wil Sensoa allicht wat provoceren, wat strikt genomen niet nodig is om de boodschap te geven dat wisselende seksuele contacten je kunnen opzadelen met een seksueel overdraagbare aandoening. Voor mij is de woordkeuze misplaatst. Waar aan mannen met wisselende seksuele contacten de eerder vriendelijke titel ‘player’ gegeven wordt, krijgen de vrouwen het bijzonder negatieve etiket ‘slet’ opgeplakt. Voor een ‘slet’, synoniem voor hoer of snol, heb je geen respect, maar de mannelijke equivalent is best een coole kerel. Voor een campagne gefinancierd met overheidsmiddelen is deze beeldvorming onaanvaardbaar.

Ook al is het precies de bedoeling van Sensoa om seksualiteit en soa’s uit de taboesfeer te halen, toch is het resultaat een bestendiging van een taboe en – erger nog – het bevestigen van primitief seksisme. Ik ben de dubbele moraal van de ‘slet & playerboodschap’ spuugzat. Gelukkig ben ik niet de enige: een nieuwe golf van verzet tegen seksisme groeit met de dag. Deze week brachten een reeks vrouwen – o.a. Elke Jeurissen, Cathérine Ongenae, Liesbet Stevens – een boek uit over dit thema met als titel ‘#wijoverdrijvenniet’, met verschillende inzichten en getuigenissen over dagelijks seksisme, hoe het ons leven beïnvloedt en gelijke kansen van vrouwen stilletjes ondermijnt. Op de radio gaf journaliste Cathérine Ongenae de volgende boodschap mee: “We moeten onze dochters niet leren dat ze geen al te korte rokken mogen dragen, we moeten onze zonen leren dat ze respect moet hebben voor meisjes.” Met andere woorden, te pas en te onpas vrouwen als sletten in beeld brengen, helpt ons niet vooruit.

Sensoa was zich blijkbaar op voorhand bewust van het risico op ‘foute perceptie’, aangezien het campagneopzet vooraf werd afgetoetst bij de doelgroep van 18 tot 35-jarigen. Er werd immers een bevraging van de slogans en het campagneconcept uitgevoerd bij 175 respondenten. Volgens het belga-bericht bleken de termen geen bezwaren op te roepen. Wel excuseer beste vrienden van Sensoa, maar sinds wanneer doen we een bevraging van de bevolking over seksistisch woordgebruik? Beeldt u even in dat men dezelfde werkwijze zou hanteren voor een campagne tegen racisme. Het zal snel blijken dat de campagne op zich overbodig is, want bij een recente bevraging (IPSOS Studie, via KNACK website, dd 9/8/2015) bleek 61% van de Belgen te vinden dat er teveel migranten zijn. Wat doen we dan? Geen campagne, of ééntje waarin we zeggen dat ‘de zwartjes best ok zijn’?

Het doel van de campagne van Sensoa is wel duidelijk en – laat daar geen twijfel over bestaan – ik vind het absoluut noodzakelijk om te waarschuwen voor soa’s. De boodschap is gewoon fout gebracht. Ik maak mij nog meer zorgen over het feit dat bevraagde jongeren de term slet in deze boodschap best ok vond, dan over het filmpje zelf. Dat belet niet dat ik de sponsor ervan, de Vlaamse minister van Welzijn, Jo Vandeurzen, erover zal ondervragen in het parlement. Ik kijk ook uit naar het standpunt hierover van het JEP en van het Instituut voor de Gelijkheid van Mannen en Vrouwen. Want talloze vormen van seksisme, van het redelijk subtiele, onbewuste tot het platte, doelbewuste zijn alomtegenwoordig in de reclamewereld. Één van de gevolgen daarvan is dat seksisme nog steeds in grote mate maatschappelijk aanvaard is. Wat te doen, misschien uit dezelfde subsidiepot een campagne betalen?
 

Dit opiniestuk verscheen in De Morgen van 17/10/2015.